ภาพ : แม่น้ำปิงที่สะพานบ้านท่อ ป่าตัน ก่อนวันน้ำท่วมใหญ่เมื่อปีที่แล้ว 1 วัน ในยามปกติระดับน้ำจะต่ำกว่านี้เยอะ (สังเกตว่าคนเชียงใหม่ออกมาดูน้ำท่วมกัน รวมทั้งเราด้วย)
เราอยู่บ้านนี้มา 20 ปี ยังไม่เคยมีน้ำท่วมสันคะยอม
ย้อนกลับไปตอนตัดสินใจซื้อที่ดินผืนนี้สร้างบ้าน ตอนนั้นเปิดแผนที่ดูทางน้ำ ดูแม่น้ำ ลำคลองที่แวดล้อมสันคะยอม ระยะห่างของจุดนี้ห่างแม่น้ำปิงมาในจุดปลอดภัย นอกจากนี้ยังดูสภาพแวดล้อมด้วย ข้างบ้านมีนา แปลว่าต้องมีการปล่อยน้ำจากชลประทานเข้านา ตัวบ้านเราถมสูงขึ้นก็ปลอดภัย
วันนี้ฝนตกหนักตั้งแต่บ่าย ลากยาวมาจนถึงสามทุ่ม แต่กูเกิ้ลแจ้งเตือนมาว่าจะตกถึงห้าทุ่มครึ่ง เรายังนอนสบาย แต่ในเมืองน้ำท่วมแล้ว และที่ไม่คิดว่าจะได้เห็นคือ น้ำท่วมใน มช. สมัยก่อนคุยกันว่าถ้าน้ำท่วม มช. ในเมืองคงจม เพราะ มช. อยู่ตีนดอย เป็นพื้นที่สูง
แต่ฝนที่ผ่านมานั้น น้ำห้วยแก้วไหลลงมาจนล้นอ่างแก้ว เอ่อท่วมถนนใน มช. จนเป็นข่าว อีกพื้นที่หนึ่งคือ บ้านช่างเคี่ยน ซึ่งเป็นหมู่บ้านแถวตีนดอยสุเทพ จากมหาวิทยาลัยราชมงคลล้านนา เลาะตีนดอยมาทางศูนย์ประชุมนานาชาติฯ ย่านนี้ก็มีน้ำหลากจากดอยลงมาท่วมบ้านเรือนเช่นกัน
อยู่ใกล้น้ำลำธาร ไม่ปลอดภัยจากน้ำป่า น้ำหลาก ไม่แปลกใจ แต่อยู่ตีนดอยสุเทพ ต้องระวังภัยน้ำป่านี่คิดไม่ถึงจริงๆ ใครจะนึกว่าย่านนั้น ซึ่งเป็นย่านที่ใครๆ ก็อยากไปอยู่ เพราะใกล้ดอย กลับกลายเป็นแบบนี้ไปซะงั้น
บ้านสันคะยอมของเราอยู่ที่ราบเรียบ แบนๆ ไม่ติดน้ำ ไม่ติดดอย ปลอดภัยจากภัยธรรมชาติ เอาจริงๆ แล้วเรานี่ชอบที่กว้างๆ เพราะชอบถ่ายรูปดาวเดือน ฝันอยากมีบ้านที่สามารถมองเห็นพระอาทิตย์ขึ้น หรือตก มีท้องฟ้ากว้างๆ ที่สามารถถ่ายดาวถ่ายเดือนได้ บางวันถึงกับพึมพำออกมาว่า หิวท้องฟ้ากว้าง 180 องศา จนวันหนึ่งก็ได้ตัดสินใจตัดแต่งต้นไม้ที่สูงใหญ่จนแดดส่องไม่ถึง มองไม่เห็นพระจันทร์ ดาวนี่ไม่ต้องพูดถึง ตัดแต่งให้ต่ำลงมา จนสามารถมองเห็นท้องฟ้าในระดับที่ไม่ทำให้หิวท้องฟ้าได้อีก
เอาเถอะ…ได้แค่นี้ก็พอแล้ว
มนุษย์เราไม่สามารถมีทุกอย่างที่ต้องการได้ แต่เราสามารถเดินไปหาสิ่งที่เราต้องการได้ในบางเวลา แค่ว่าเราจะเลือกทำหรือไม่…เท่านั้นเอง
Leave a Reply